شامگاهان باز هم تاریخ آدم میشود تکرار

میرسد از راه و خود را میکنم انکار !

می گشاید زلفِ چون شب تیره اش را باز

از کتاب آفرینش قصه ای را می کند آغاز !

                            در پس انکار و حرف و فلسفه

                                              باز آدم ، باز حوا ، باز سیب و وسوسه !

صبحگاهان وقت پایان هم آغوشی ست

وقت خاموشی ، فراموشی ست ...

                                              آدمی را از بهشت جاودان خویش می رانند !!!

 

سید محمد موسوی موید - تابستان هشتاد و هشت - تهران